Ongeveer 10 jaar geleden kwam ik in de praktijk van (inmiddels goede vriendin) Sanne. Begeleiden met voeding was eigenlijk de bedoeling. Maar dat was maar 1 van de dingen die ik van haar mocht leren. In de jaren die daarop volgden hadden wij enorm veel gesprekken over het leven, de liefde en alles wat er tussen hemel en aarde was.

En een van de dingen die zij mij leerde was: Lief zijn voor jezelf!

Als ik weer eens te gestresst was, hard was voor mijzelf of op een of andere manier even mij niet zo goed voelde. Dan kon ik altijd even mijn hart luchten, lachen over alles en dan vooral het advies meenemen naar huis: ‘ben je even heel erg lief voor jezelf!’

Maar wat is dat dan?

Voor mij is lief zijn voor mijzelf niet zo hard zijn voor mijzelf. Niet oordelen over mijzelf en mijzelf niet steeds onderuit halen. (En ja, dat zijn dingen die ik heel goed kan, nog steeds)

Dat betekent dus richten op wat er wel goed gaat, mijzelf accepteren zoals ik ben en leven vanuit een staat van zijn en mogen in plaats van het harde moeten.

Voor mij is lief zijn voor mijzelf niet perse rust nemen, of alles eten wat je maar tegenkomt en met je kont op de bank hangen.

Want lief zijn voor mijzelf is niet de weg van de minste weerstand. En alles dan maar uit de weg gaan.

Maar juist de weg van doen wat goed voor je is, en vanuit een plek van liefde voor jezelf.

Goed voor jezelf zorgen dus. Met een heleboel liefde voor jezelf. En vanuit die plek ECHT voelen wat je nodig hebt.

En lief zijn voor jezelf is net als trainen voor een marathon.. hoe meer je het doet, hoe makkelijker het gaat. Hoe meer je in verbinding blijft met die plek van liefde voor jezelf. En als je die relatie met jezelf goed hebt, dan wordt het heel moeilijk om niet lief te zijn voor jezelf.

En dan blijf je dus altijd goed voor jezelf zorgen!